sandervanvugt.org

Languages

   

Recente tweets

Stay up to date

Receive a e-mail when there is a new story posted? Then register you email here.

our packages

Brussel

September, de eerste keer. Het adres van de klant is maar 98 kilometer van huis en ik moet er om 9 uur zijn. Blij eindelijk weer eens in de buurt te k
readmore Download as a pdf

Wedgemount Lake

Eigenlijk wilde ik hier helemaal niet zijn. Canada, stel je voor, en geeneens de US of A. Hoe konden de organisatoren van de conferentie het in hun ho
readmore Download as a pdf

Naar groenland

Maart 2004 Ik zit in het vliegtuig van Amsterdam naar Seattle en zie Groenland voor het eerst, vanaf een hoogte van elf kilometer weliswaar, maar toc
readmore Download as a pdf

Linux conf Australia

Going Down Under It's a long, long trip from the Netherlands to Brisbane, Australia, but when I can afford it, I think it's worth going there for the
readmore Download as a pdf

Monsieur van Vugt

Zuid Afrika, Mei 2009 "Monsieur van Vugt? Monsieur van Vugt?" Bij de uitgang van Air France vlucht 2141 van Amsterdam naar Parijs stond een meneer di
readmore Download as a pdf

Monsieur van Vugt - Download as a pdf Download as a PDF - Leave a comment - 0 comments.

Zuid Afrika, Mei 2009
"Monsieur van Vugt? Monsieur van Vugt?" Bij de uitgang van Air France vlucht 2141 van Amsterdam naar Parijs stond een meneer die aan alle passagiers die uit het vliegtuig stapten vroeg of zij misschien monsieur van Vugt waren. Nee dus, dat ben ik. "Oui, c'est moi". Of ik mee wil komen. Meneer staat op me te wachten om me mee te nemen naar de Salon Première.
Als je wel eens gevlogen hebt, ben je misschien bekend met het fenomeen "business lounge". Op Schiphol is dat een zaal waar veel te veel mensen op elkaar gepakt zitten, te genieten van het gratis eten (crackers en stukjes kaas) en drinken (vooral veel drank voor sommigen). Als je met Air France "en Première" reist, dan stoppen ze je ook in een lounge. Niet zomaar een lounge, maar de "salon Première".
Nu is Roissy Charles de Gaule een grote luchthaven. Zo groot, dat je als passagier in Première niet hoeft te lopen. Ben je gek! Passagiers uit de Première worden gebracht, met de auto. Onder aan de terminal stond een aantal bestelwagens van Air France naast elkaar, van die Renault Kangoo's, die kleredingen die op de A1 tussen Parijs en Lille alleen maar links lijken te kunnen rijden. Die liepen we dus straal voorbij, om plaats te nemen in een gloednieuwe Mercedes E klasse.
Vijf hele minuten later (ik weet het zeker, hij heeft omgereden om het langer te doen lijken) kwamen we bij een speciale ingang. "Club Première". Daar zat de beveiliging. Twee mensen die niets anders te doen hadden dan op mij te wachten, voor de rest was er helemaal niemand. Ook al reis je in Première, je moet natuurlijk wel gescreend worden. Dat is echter geen straf als je alleen bent en maarliefst drie mensen om je heen die je ermee helpen. Je tas zelf op de band leggen? Ben je gek! Dat wordt gedaan! Nadeel voor alle potentiële terroristen, de bewakers in kwestie zijn zó zielsgelukkig dat ze weer even wat te doen hebben dat je ook goed doorgelicht wordt. Laptop open, fototas open. Maar wel op een manier dat je het als service ervaart, in plaats van als een hinderlijke ervaring.
Dan was er de Salon Première. Een gloednieuwe design ingerichte ruimte waar de verhouding personeel - passagiers ongeveer vier op één is. Mensen van de service restauration, mensen van de - tsja, van wat eigenlijk? Mensen van de begeleiding, mensen van de garderobe, ja zelfs een mevrouw die bij de toiletten om de hoek staat om ervoor te zorgen dat de mensen niet verkeerd lopen (wat een baan...)
In de service restauration kun je kiezen: of iets kiezen uit het menu, of jezelf bedienen uit het buffet. Menu dus! Wat denk je, dit maak je niet dagelijks mee, dus is het zaak er wel van te profiteren! Het menu zelf is niet echt uitgebreid, maar er staat wel alles op wat je ervan mag verwachten. Salade a l'homard Breton (Bretonse kreeftsalade) als entree, en Cocquilles Saint Jacques als hoofdgerecht, met verse asperges. En de kwaliteit? Waardig aan een restaurant uit de Guide Michelin.
Nu is het natuurlijk interessant om te weten hoe ver ze gaan in hun service. Hebben we het hier over iets waar men echt tot het uiterste gaat? Het Ritz hotel, maar dan op de luchthaven zeg maar? Of zijn er grenzen? Na het - overigens overheerlijke - diner de proef op de som genomen. "Hebt u Mousse au Chocolat?" Ja, die hebben ze. Nog geen vijf minuten later staat er een mousse au chocolat voor me. Die was dus duidelijk al vooraf klaar gemaakt, maar dat maakt niet uit. Het was met recht een van de betere mousse au chocolats die ik ooit gehad heb. Met gesuikerde Pecan noten (je moet er maar op komen) en geschaafde chocolade aangemaakt. Echt lekker.
Even later: hebt u misschien ook Crème Brulé? Bingo, die hebben ze niet. "Dan maar een Cappuchino". Dat was geen probleem, al is het apparaat waar de Cappuchino uit komt dat wel. Hetzelfde apparaat als op Schiphol in de Business Lounge. Jammer, dat had ik toch liever met opgeklopte melk vers klaargemaakt gezien.
Ook leuk om even om je heen te kijken. Een first class retour ticket kost 10.000 Euro en wat voor mensen kom je nu eigenlijk tegen die zich dat kunnen permitteren? Ha, misschien zijn het wel allemaal fakes die het op hun frequent flyer miles doen zoals ik! Zo doen ze zich in elk geval niet voor. Bescheidenheid is een deugd die de Franse Bourgeoisie onbekend is. Het zoontje van de patserige zakenman die een hele vlucht van Boston naar Parijs het geluid van zijn PSP console aan heeft staan en niemand die er iets van zegt, dat kan alleen bij Air France.
Het publiek verder? Een roodharig vrouwmens - type bienvenue chez les chti - met een meneer die consequent de hele tijd zijn zonnebril ophoudt. Logisch natuurlijk, zou ik eigenlijk ook moeten doen, want ondanks dat het half elf 's avonds is, het licht staat best fel. Een onberispelijke zakenman, stijl Noord Afrika (dictator van een wazige republiek?) die er absoluut uit ziet alsof hij alleen maar in de first class lounge zit en een groepje van drie. Spaanse zakenman, Franse voetballer - ik weet zeker dat ik hem ooit op televisie heb gezien - en een onbeduidende dame erbij. Al met al schat ik het in als 4x echt en 3x wannabee (inclusief mezelf). Toch goed voor 40.000 Euro dus voor Air France, daar kunnen ze het legertje van ongeveer 25 mensen wat ik hier tot nu toe rond heb zien lopen (vooral rond heb zien lopen, ze doen niet allemaal wat) in elk geval van onderhouden.
Ondertussen is mijn verblijf hier bijna over. Veertig minuten geleden is Claudia hier gekomen om zichzelf voor te stellen. Claudia gaat me vergezellen naar de gate zodat ik in kan stappen op de vlucht naar Zuid Afrika. Ben benieuwd hoe het aan boord is. Ben nog veel meer benieuwd naar hoe het maandag op de terugreis gaat. Ik kom bijvoorbeeld rond 12 uur al aan op de luchthaven. Hebben ze dan ook zo'n fijne lounge waar ik me de hele middag lang kan vermaken? En zo ja, hoe kan dat ooit uit? Zit er dan iemand de hele dag te wachten op de maarliefst maximaal acht First Class passagiers die er op komen dagen? Maar ach, die 10.000 Euro p.p. moet dat in Zuid Afrika toch wel kunnen betalen. En de grootste vraag is natuurlijk de terugreis. Want stel je voor, ik kom dan First Class aan, maar ga het laatste stukje gedegradeerd als Business Class passagier weer verder. Zou je dan gewoon ergens gedumpt worden zodat je het lekker zelf mag uitzoeken of hebben ze dan ook nog een speciale behandeling in petto? Begin me nu al zorgen te maken over de volgende vlucht dat ik gedegradeerd als Business Class passagier weer door het leven moet gaan... Het wordt tijd voor die bestseller waarvan ik er een miljoen of meer ga verkopen...
Keurig op tijd, een half uur voor het geplande vertrek kwam Claudia me ophalen. Ze was al eerder weer even terug geweest, om mijn paspoort en zelf afgedrukte boardingkaart te halen en had er voor gezorgd dat er een nieuwe boardingkaart klaarlag. Wederom via een soort geheime uitgang naar de parkeerplaats waar deze keer een hagelnieuwe Lexus S.U.V. klaar stond. Bagage inladen, instappen en wegwezen maar. Bijzonder om de luchthaven ook eens van deze keer te kunnen bekijken, want normaal stap je niet uit aan de voet van de Boeing 777 waarmee je intercontinentaal op reis gaat. Jammer alleen dat het wel nodig was een trap op te lopen om bij de ingang van het vliegtuig te komen. Begrijp me niet verkeerd, ik sport graag, maar in plaats van de trap op te lopen, was het prettiger geweest als we met de lift hadden gekund. Detail, zullen we maar zeggen, er moet ruimte overblijven voor verbetering.
Eenmaal bij het vliegtuig werd ik met mijn medepassagier direct via een eigen slurf naar de deur geleid. Niet nodig om wat dan ook te laten zien, van harte welkom aan boord, kan ik uw jas aannemen en hier is uw stoel. Klein sadistisch detail: First Class is natuurlijk vooraan, twee rijen met vier stoelen per rij en alle business class (drie rijen met 2x2 en 1x3 stoelen per rij) en economie (3 rijen met 2x2 en 1x5 stoelen per rij) mogen eerst door first lopen op zoek naar hun stoel. Als ik dit gewend zou zijn, zou ik het opvatten als een hinderlijke verstoring van de serene rust, maar voor deze keer neem ik het maar voor lief.
De stoel zelf is ook wel een beschrijving waard. Het betreft hier een complete fauteuil, die helemaal plat kan zodat het een bed wordt. Voor het slapen overigens krijg je niet zomaar een platte stoel met lullig dekentje en dito kussen, maar dat bed wordt netjes voor je opgemaakt, met een dun matrasje er bovenop, een dekbed en een echt kussen. En wil je vijf echte kussens, of drie, of hoeveel dan ook, dan kan dat ook allemaal. En denk niet dat je gewoon in je spijkerbroek en t-shirt gaat liggen slapen, nee, er wordt een echte design pyjama afgeleverd van Yves LaCroix (toch eens op internet kijken wat je in de winkel voor zo'n pyjama betaalt). Nu slaap ik normaal nooit in een pyjama, maar voor deze fraaie Yves LaCroix maak ik graag een uitzondering.
Omkleden dus. We zijn met zijn tweeën in First, en dat betekent dat we het toilet met elkaar moeten delen. Ook hier weer een verrassing, geen formaat kippenhok W.C. waar je je kont niet kunt keren, maar meer een mini-formaat badkamer waar je je om kunt kleden, kunt scheren, tandenpoetsen en wat al niet meer. Uiteraard wordt voorzien in het materiaal dat daarvoor nodig is.
De stoel zelf nog even. Je hebt op je first class zitplaats ongeveer twee en een halve vierkante meter ter beschikking (het oppervlak van zes economy-stoelen zeg maar). Links een vaste tafel waar je je spullen op kwijt kan, met allemaal handige vakjes die open kunnen zodat er niets gaat rollen tijdens start en landing en tegenover je een bankje waar je bezoek kunt ontvangen. Klein bankje, dat wel, maar toch, je kunt er op zitten en er ligt zelfs een gordel op zodat de persoon tegenover je tijdens start en landing kan blijven zitten. Ik vraag me wel af hoe je dat moet zien. Zou het werken om je vrouw in economy te dumpen en vervolgens naar voren laten komen zodat je de hele reis je plaats in first met haar kunt delen? Lijkt me niet eigenlijk.
De bediening aan boord zelf is verder niet echt schokkend. Dat wil zeggen: prima in orde, twee mensen personeel voor twee passagiers, en binnen dertig seconden is er iemand als je op het belletje drukt, maar ik had ook niet anders verwacht.
 
 
The Zebra lodge
De aankomst in Johannesburg was iets minder. Escorte door de douane, totaan de bagageband maar vanaf dat punt mag je het toch echt zelf uitzoeken. Ook het priority labeltje dat je als First Class passagier op je koffer krijgt heeft niet echt geholpen, want mijn koffer was bij lange na niet de eerste op de band. Maar dat is gebruikelijk. Het priority label helpt meestal niet, in sommige landen krijg je zelfs eerder het idee dat het het tegengestelde bewerkstelligt en je koffer als laatste van de band afrolt.
Bij de uitgang in het terminalgebouw zou iemand voor me klaar staan. Mooi niet. Drie rondjes gelopen, echt niet. Een jonge vrouw met een naambordje in haar hand keek me aan alsof ze zeggen wilde "ben jij mijn passagier?" Ook ongestelde vragen mogen beantwoord worden: "Helaas niet". Ze beantwoorde mijn opmerking met een lach. Valt wel op, veel mensen hier die blij kijken.
Na een tijdje toch mijn contactpersoon Corné maar gebeld. Op mijn nieuwe iPhone, want de batterij van die hippe klereNokia N96 is weer eens zo goed als leeg. "Loop naar het autoverhuurbedrijf dat dit voor ons geregeld heeft en vraag of ze het op kunnen lossen". Zoals op elke luchthaven was ook hier een gang met verhuurbedrijven en zoals altijd het geval lijkt te zijn, stond bij mijn verhuurbedrijf de langste rij. Gelukkig duurde het niet lang dat er een erg Engels aandoende dame aan kwam lopen die zich duidelijk ergerde aan zoveel onkunde bij haar collega's en er in no time voor zorgde dat de rij tot minimale lengte geslonken was.
"Reservering voor mister Shanda ganggu?" (Wat ze allemaal al niet kunnen maken van Sander van Vugt...) "Hebben we niet". Oké, laat mij mijn naam opschrijven, probeer het hier nog eens mee. "Nee, staat niet in het systeem". "Oh, hier is het telefoonnummer van de persoon die het geregeld zou moeten hebben wil je hem bellen dan om het te regelen?" "Ja, neem een kop koffie en wacht daar maar even" Tien minuten later was er duidelijkheid, mijn reservering was op een of andere manier zoek geraakt. "We regelen een nieuwe reservering voor u, we zorgen dat er binnen tien minuten iemand voor u komt." De tien minuten werd een uur en een kwartier, maar net op het moment dat ik mijn zelfbeheersing begon te verliezen, kwam er een heerschap aan om me te redden.
We liepen naar een Ford waar hij mijn bagage inlaadde en de reis naar de Zebra lodge begon. Een adres? Die heeft de Zebra lodge niet. Wel een routebeschrijving die ik in de auto voor mocht lezen. Opmerkelijk slecht gevoel voor afstand, want ook toen we pas over dertig kilometer rechts moesten kijken, begon de chauffeur bij elke afslag rechts zich al af te vragen of het hier al is. Leg dan maar eens op een beleefde manier uit dat je toch echt over 30 kilometer gezegd hebt en niet over 30 meter. "De kwaliteit van het onderwijs voor de zwarten is erg slecht", was later de verklaring van een van de congresgenoten.
Uiteindelijk kwamen we na in het totaal een kilometer of vijftig weinig zeggend landschap aan in de Zebra lodge. Gelukkig heeft de aarde wel de rode tint die je kennelijk over heel Afrika tegenkomt, anders zou ik het gevoel niet hebben gehad in Afrika te zijn. Ander ding dat opviel: de hekken. Op het moment dat het er uit ziet alsof het meer kost dan 20.000 Euro (naar Europese begrippen), dan staat er een hek omheen van minimaal twee en een halve meter hoog. Meestal gemetseld met prikkeldraad erop en als het er echt duur uit begint te zien met rollen van dat hele enge Amerikaans legerkamp-achtige prikkeldraad ervoor. Het lijkt alsof criminaliteit hier een probleem is.
De lodge zelf voldeed echter totaal niet aan dat beeld. Voor de eerste nacht was een kamer geregeld in de Zebra Mountain Lodge, mooie African style huisjes tenmidden van kabbellende watervallen en romantische bruggetjes. De site wordt niet ten onrechte regelmatig gebruikt voor huwelijksfeesten. Het complex zelf ligt ver van de hoofdweg in een omgeving die sowieso al rustig is. Alleen om het complex zelf (een behoorlijk aantal vierkante kilometers) staat een hek met een toegangspoort, binnen het complex ben je op de savanne waar regelmatig een of ander beest voorbij hobbelt.
Bij aankomst hartelijk ontvangen door Corne. "Hai Sander, goed dat je er bent, installeer jezelf, we beginnen net met de lunch." Tijdens de lunch had hij ook nog een leuke verrassing, of ik de keynote voor mijn rekening wil nemen. Dat is de algemene sessie waarbij alle deelnemers aanwezig zijn. Ik was dan weliswaar niet echt fit na de lange vlucht, maar kom op, ik ben hier om mezelf te laten zien. "Waarover moet hij gaan?" "Maakt niet uit, doe maar waar je iets over weet te vertellen."
Tsja, daar sta je dan. Waar moet die keynote in Godsnaam over gaan? Om dat soort vragen te beantwoorden is hardlopen een ideale oplossing. Met elke stap verdwijnen de gedachten uit mijn hoofd en lukt het beter te focussen op wat dan ook. Merkwaardige bijkomstigheid: pas tijdens het lopen kwam ik er achter dat het inmiddels echt warm geworden is. Blauwe hemel, hier en daar een wolkje en volop zon (die hier overigens aan de verkeerde kant staat, in het Noorden). Al snel had ik er spijt van toch geen water meegenomen te hebben, zon en heuveltje op, heuveltje neer, dat komt wel aan. Verder dan vijf kilometer heb ik het dan ook niet gehaald, maar genoeg om inspiratie te vinden voor de keynote.
De algemene sessie zelf was een succes, ondanks de naam mijn eigen mening veel te matige voorbereiding waren de mensen enthousiast en velen vroegen al of ze hun sessie morgenmiddag konden wijzigen om toch bij mijn sessie te komen. Mooi, want daar was ik ook voor gekomen. Het werkt ook erg aanstekelijk te zien hoe leergierig de mensen hier zijn. Een delegatie van een ministerie uit Tanzania was gekomen met oude agenda's om hun aantekeningen in te maken (van die grote, waarvan ik er jaarlijks minstens vier krijg die even hard de vuilnisbak in verdwijnen). Duidelijk mensen die nog niet al te veel verpest zijn door "hebben". Dat bleek vooral toen ik begon boeken uit te delen, die werden met een gretigheid aangenomen alsof het een hoofdprijs in een loterij betrof. Niet gek ook eigenlijk, zo'n boek representeert waarschijnlijk ongeveer een weeksalaris qua prijs. Toch heb ik geen seconde het idee gehad dat de gretigheid voortkwam uit het voornemen om het boek zo snel mogelijk te verkopen, er moest een dedication en handtekening in en ik weet zeker dat iedereen die een boek gehad heeft, het boek ook van kaft tot kaft gaat lezen.
Na de algemene sessie eindelijk even tijd me terug te trekken op de kamer. Koffer even uitgepakt. Wat raar, mijn toilettas staat aan alle kanten open. Nu weet ik ook wel dat ik soms niet goed oplet bij bepaalde dingen, maar kan me nauwelijks voorstellen dat ik onnadenkend de toilettas volledig open in de koffer heb gestopt. Er lag ook hier en daar wat naast, net alsof iemand er in had zitten rommelen. Maar zo op het eerste gezicht ontbreekt er niets, dus wat maakt het uit.
's Avonds hebben we een "braai" (barbecue) gehad, buiten in een open restaurant, rondom een soort drooggelegd zwembad waarin een vuur gemaakt was. Gelukkig maar, want zonder dat vuur was het er echt niet uit te houden, zo koud. En ik maar denken dat Afrika wel warm zou zijn. Toen de braai over was terug gegaan naar mijn kamer en gaan slapen. Morgen wordt het ten slotte een drukke dag.
Op zaterdagochtend (weekend? Daar doen ze hier volgens mij niet aan) zowaar nog even tijd om bij een sessie te gaan zitten. Helaas had de docent zijn zaakjes slecht voor elkaar, de computers die hij voorbereid had deden het voor geen meter dus we waren twee uur kwijt om de installatie voor elkaar te krijgen waarna nog een uurtje over bleef om met de software zelf te spelen. Jammer.
Corné had tijdens de koffie nog wat adviezen voor de Duitsers die morgen terug vliegen. "Zorg er vooral voor dat er geen waardevolle spullen in je koffer zitten, want ze worden gegarandeerd gejat. Het duurt best even voordat de koffie van de checkin in het vliegtuig zit, dus ze hebben alle tijd om hem open te maken. Op slot doen hoef je ook niet te proberen, want ze breken het slot gegarandeerd open. Je ziet ook heel vaak dat ze je toilettas overhoop halen, veel mensen bewaren daar kostbaarheden in."
"Ah", dacht ik, "wat heb ik ongelovelijk geluk gehad". Hoe aanlokkelijk moet mijn first class koffer met prioriteitslabel er wel niet uit gezien hebben? Ik had mijn geluk waarschijnlijk vooral te danken aan het gegeven dat het een inkomende vlucht was en de dief heel weinig tijd gehad moet hebben. Iemand zou eens achterdochtig kunnen worden immers als die koffer te lang op de bagageband blijft. En wat een geluk dat mijn laptop en beide GPSsen nog in de koffer zaten. Waarschijnlijk ook alleen maar omdat ze vrij onherkenbaar in een tasje opgeborgen waren. Dat wordt dus slepen met meer handbagage op de terugreis.
In de middag mijn sessie, waarin inderdaad twee keer zoveel mensen zaten als dat zich ingeschreven hadden. Prima gegaan verder. Na de sessie afscheid genomen, met van verschillende kanten de vraag of ik toch vooral volgend jaar weer terug wil komen. Uiteraard wil ik dat, maar zorg er dan wel voor dat het ergens anders is, want ik wil wel wat zien van deze planeet. Ingecheckt in mijn nieuwe kamer (kon helaas niet in dezelfde blijven), spullen neergelegd, fototoestel gepakt en snel de savanne in.
En inderdaad, ze noemen het hier niet voor niet de game lodge, want al na honderd meter lopen (waarbij je al het gevoel hebt dat de bewoonde wereld honderden kilometers ver weg is) hoorde ik geritsel in de struiken en sprongen een aantal antilopen verschrikt weg. Geweldig, wat kunnen die beesten springen! Weer een paar honderd meter verder stond een Impala (groot soort hert met hele lange gekrulde hoorns) me angstig aan te kijken. Nee, je hoeft niet bang te zijn, dacht ik. Ik ga alleen maar foto's schieten en verder niets. Helaas is het hier winter en wordt het om half zes al donker, dus vervolgens terug naar de kamer. Maar eens plannen hoe ik morgen de dag door ga komen. Wild kijken, beetje hardlopen, nog meer wild kijken, achterstallig werk wegwerken, moet goed komen. Jammer alleen dat er geen bureau in die kamer staat. Wie verzint het dan ook om hier midden in Afrika te gaan zitten werken?

Download as a pdf Download as a PDF - - 0 comments.

Comments